มนุษย์เรามักจะเสียใจเมื่อ "คาดหวัง" อะไรแล้วไม่ได้ดังใจ

คาดหวังว่าคนนั้น สิ่งนั้น จะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้  พอไม่ได้ดังใจตัวก็ผิดหวัง เสียใจ

แต่ในเมื่อไม่มีสิ่งใดแน่นอนในโลก ไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สมบัติ

อุปนิสัยใจคอผู้คน หรือแม้กระทั่งตัวเราเอง

ดูเอาเถิด.. แม้แต่ตัวเราเองยังเปลี่ยนแปลง ยังเป็นอนิจจัง

ร่างกาย.. ความคิด.. การกระทำ.. ความเคยชิน.. ล้วนเปลี่ยนแปลงแม้ใจเราจะมิได้กำหนด จะมิได้ตั้งใจ

เมื่อตัวของเราเองยังเปลี่ยนแปลงได้ เช่นนี้แล้วเราจะไปกะเกณฑ์ให้คนอื่น สิ่งอื่นเป็นไปได้อย่างที่ใจเรากำหนดได้อย่างไร

การคาดหวังในสิ่งรอบกายจึงก่อให้เกิดความผิดหวังได้ไม่ยากเลย

...

เราควรคาดหวังกับการกระทำของตนเองว่าตนจะทำสิ่งที่ดีงามถูกต้อง มากกว่าจะไปคาดหวังว่าคนอื่นจะทำจะเป็นอย่างที่ใจเราต้องการ

เราควรทำความรู้จักและทำความเข้าใจตนเอง มิฉะนั้นเราจะเข้าใจผู้อื่นได้อย่างไร

เราควรรู้จักรักตัวเอง ก่อนที่เราจะไปบอกว่ารักผู้อื่น

รัก ในที่นี้คือความเมตตา หาใช่รักแบบหลงและยึดติด หาใช่รักแบบเห็นแก่ตัวไม่

การรักใครสักคน เราควรเมตตาเขา เข้าใจเขา ในเมื่อเราเข้าใจเขาเราจะให้อภัยเขาในทุกสิ่งที่เขาทำ โดยไม่คาดหวังให้เขามาทำมาเป็นอย่างที่เราต้องการ

เมื่อใดที่ "รัก" ตนเองเป็นและเรียนรู้ที่จะ "รัก" ผู้อื่นอย่างหมดหัวใจ

เราจะเข้าใจ และไม่คาดหวังกับใครให้ใจเราเป็นทุกข์

แล้วเราจะเป็นสุขเพียงเพราะเราได้เข้าใจ ได้ให้อภัย..

และได้ "รัก"



"พอพิชญ์" จารไว้ ณ วันที่ ๑๑ มีนาคม ๒๕๕๒